ความแข็งแรงและการเกิดโรคของไม้สะเดาเพื่อพัฒนาคุณภาพไม้
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
บทบาทของเชื้อราทำลายไม้มีผลต่อการเกิดโรคและความแข็งแรงจากการดัดของไม้สะเดา ชั้นอายุ 16 ปี ภายหลังทดสอบกับเชื้อรา 6 species (Loweporus medullge-panis, Fomitopsis feei, Irpex sp., Pycnoporus sanguineus, Gloeophyllum sepiarium และ G. stiotum) ด้วยวิธี agar-block test และ sandwich test บ่มที่อุณหภูมิห้อง เป็นเวลา 4 เดือน ประเมินผลความทนทานตามธรรมชาติในรูป ของเปอร์เซ็นต์การสูญเสียน้ำหนัก และค่าความสามารถในการต้านทานการแตกหัก (MOR) ค่าความสามารถในการต้านทานการโก่ง (MOE) ผลการวิเคราะห์ทางสถิติด้วยค่า T-test ที่ระดับความ เชื่อมั่น 95% สรุปได้ว่า ไม้สะเดามีการสูญเสียน้ำหนักบริเวณคนต้น และกลางต้นน้อยกว่าบริเวณ ปลายต้นในสัดส่วน 1:2:5 ไม้มีการสูญเสียน้ำหนักเฉลี่ย 4.48 % จึงมีความทนทานตามธรรมชาติและมี อายุการใช้งาน 10-15 ปี ในทำนองเดียวกัน เนื้อไม้บริเวณโคนต้น และกลางต้น มีความแช็งแรงจากการ ดัดมากกว่าบริเวณปลายต้น และมีการเปลี่ยนแปลงของค่า MOR และ MOE เล็กน้อย ผลลัพธ์ดังกล่าว แสดงว่าไม้สะเดาเป็นไม้เนื้อแข็งที่มีความทนทานตามธรรมชาติ และมีความแข็งแรงจากการดัดตาม มาตรฐานของกรมป่าไม้