ผลของระยะการเก็บเกี่ยวและสภาวะการเก็บรักษาต่อการเปลี่ยนแปลงสารระเหยให้กลิ่นในสับปะรดพันธุ์ภูแลและนางแล
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
ศึกษาระยะการเก็บเกี่ยวและสภาวะการเก็บรักษาที่แตกต่างกันต่อต่อการเปลี่ยนแปลงของสารระเหย (Volatile Compounds: VOCs) ในผลสับปะรดพันธุ์ภูแลและนางแล โดยใช้วิธีการสกัดแบบเฮดสเปซ โซลิดเฟสไมโครเอกซ์แทรกชัน (HS-SPME) ร่วมกับแก๊สโครมาโทกราฟี-แมสสเปกโตรเมทรี (GC-MS) พบว่า VOCs ของผลสับปะรดพันธุ์ภูแลและนางแลที่เก็บเกี่ยวในระยะสุกแก่เต็มที่ พบว่ามีสารระเหย 27 ชนิด โดยในพันธุ์ภูแล แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ เอสเทอร์ 6 ชนิด และ เทอร์พีน 21 ชนิด และพันธุ์นางแล แบ่งเป็น 5 กลุ่ม ได้แก่ เอสเทอร์ 9 ชนิด เทอร์พีน 14 ชนิด อัลดีไฮด์ 2 ชนิด, ฟีนอล 1 ชนิด และไฮโดรคาร์บอน 1 ชนิด นอกจากนี้ยังตรวจพบสารที่ทำให้เกิดกลิ่นที่สำคัญของสับปะรด เช่น methyl 2-methylbutanoate, ethyl 2-methylbutanoate และ 1,3,5,8-undecatetraene จากนั้นนำผลสับปะรดที่เก็บเกี่ยวในระยะที่เปลือกมีสีเขียวเข้มนำมาเก็บรักษาที่อุณหภูมิห้อง (24?C) เป็นระยะเวลา 4 วัน หรือเก็บไว้ที่ 13 ?C เป็นเวลา 21 วัน ศึกษาการเปลี่ยนแปลงของ VOCs ในผลสับปะรดที่เก็บรักษาที่อุณหภูมิแตกต่างกัน พบว่ากรดไขมันบางส่วนสลายไปและไม่พบเทอร์ปีนในสับปะรดทั้งสองสายพันธุ์ คุณลักษณะด้านคุณภาพ เช่น ความสว่างของสีเปลือก (L*) ค่าการเปลี่ยนแปลงของสีเปลือก (Hue angle) ปริมาณของแข็งทั้งหมดที่ละลายน้ำได้ (TSS) ปริมาณกรดที่ไทเทรทได้ (TA) และอัตราส่วน TSS/TA นำมาเป็นข้อมูลอ้างอิงเพื่อบ่งชี้ดัชนีการเก็บเกี่ยวผลสับปะรด